(met het leuke woordje "ticky tacky"!)
Vast 'n primeur voor Vinex-Nederland...
Posts tonen met het label geschiedenis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geschiedenis. Alle posts tonen
zaterdag 24 augustus 2013
Ticky tacky
Een van de twee protestliedjes die Golo meebracht van papa
(met het leuke woordje "ticky tacky"!)
(met het leuke woordje "ticky tacky"!)
woensdag 14 augustus 2013
Terug thuis
Laatste dag van onze vakantie doorgebracht in Orléans.
En zo zijn er nieuwe plannen, om een Lego-animatiefilm te gaan maken over het leven van Jeanne d'Arc.
Bijvoorbeeld.
En zo zijn er nieuwe plannen, om een Lego-animatiefilm te gaan maken over het leven van Jeanne d'Arc.
Bijvoorbeeld.
maandag 22 juli 2013
Mooie nieuwe fado
Aan het pakken, morgenvroeg zijn we weg...
Mooie nieuwe fado mee (maar net zo goed cabaret van Finkers, Brigitte Kaandorp, of films als The Three Musketeers...)
Mísia bijvoorbeeld.
Mísia bijvoorbeeld.
Amores são passos perdidos.
São frios raios solares,
Verdes garras dos sentidos.
São cavalos corredores
Com asas de ferro e chumbo,
Caídos nas águas fundas.
Não quero cantar amores.
Paraísos proibidos,
Contentamentos injustos,
Feliz adversidade,
Amores são passos perdidos.
São demência dos olhares,
Alegre festa de pranto.
São furor obediente,
São frios raios solares.
Da má sorte defendidos
Os homens de bom juízo
Têm nas mãos prodigiosas
Verdes garras dos sentidos.
Não quero cantar amores
Nem falar dos seus motivos.
zaterdag 20 juli 2013
maandag 15 juli 2013
Laatste week
Laatste dagen van de lagere school, leest ie nog Een Brug te Ver, genoot dit weekend van Life of Brian, van de liedjes van Gerard van Maasakkers (He Goade Mee!)...
Morgen musical, woensdag ritueel "eruitgooien", en dan...
Morgen musical, woensdag ritueel "eruitgooien", en dan...
- THE END -
dinsdag 9 juli 2013
Mezzo del cammin
Op de valreep beslist dat we gaan pottenbakken in Portugal, deze zomer.
En dat we op de weg erheen en weer terug, helemaal met de auto, de oude pelgrimsrou-te zullen volgen over Orléans, Tours, Poitiers...
Uitgerekend in de periode dat, lang voor de Romeinen, misschien de Kelten ook al west-waarts trokken naar de grote zonnealtaren in o.m. Cabo Fisterre, vlakbij Santiago. (Zoals ze ook naar Stonehenge trokken, dicht bij Amesbury in Engeland, en naar vergelijkbare plekken, bij ons misschien in Leiden/Katwijk, om er vooral zonsondergang te zien?...)
Wie is Jakob van Compostella anders, denk je, dan de christelijk vermomde Lugh, oude Keltische zonnegod, naar wie het feest van Lughnasadh is vernoemd, gevierd rond de wisseling van juli in augustus, van Kreeft in Leeuw, zonneteken bij uitstek!
Op de 25ste juli nog steeds (net Leeuw begonnen) viert men in de kerk Jacobus' feest-dag, welnu dan zijn wij op El Camino al twee dagen ver van huis, in het Spaanse San Sebastian, waarna we de weg vervolgen naar...
Nee, de rest van ons verhaal moet maar een beetje een mysterie blijven, geheel in lijn van de traditie.
Net als toekomst van dit blog, nu Gooltje zelf weldra de kaap van twaalf passeert...
Nel mezzo del cammin di nostra vita
mi ritrovai per una selva oscura
ché la diritta via era smarrita...
vrijdag 5 juli 2013
Hannelore
Ze gaan het leven van Hannelore Kohl verfilmen, hoorde ik vanmorgen op de radio, de vrouw van Helmut Kohl.
"Een leven in de schaduw", zegt men dan, "gebukt onder de politieke carrière van haar man... zelfmoord in 2001... na jaren van pijn en op het eind zelfs lichtallergie!"
Het voert me naar Wikipedia...
Naar kookboeken die zij schreef: Kulinarische Reise, Was Journalisten Anrichten...
Naar websites van en over haar zonen, Walter en Peter...
Naar foto's van het echtpaar op het internet...
Ik krijg daar toch een heel ander beeld.
Zacht. Liefdevol. Mooi.
zondag 23 juni 2013
Verjaardagslied
Enkele jaren voor ik geboren werd, ongeveer twintig jaar slechts na de Tweede Wereld-oorlog, zong in de oude Duitse universiteitsstad Göttingen een jonge Franse zangeres dit lied. Joodse van afkomst, nog ondergedoken voor de nazi's tijdens de bezetting...
Ik leerde haar kennen eind van de jaren negentig, in de platencollectie van een vriendin die toen, achtendertig jaar oud, zou sterven aan kanker. Wat trof me de muziek, wat trof me toen al het lied Göttingen...
Wist ik veel waar het precies over ging, dat vernam ik afgelopen vrijdag pas, van Margriet Vromans in mijn geliefde Ochtend van Vier.
En omdat ik vandaag jarig ben, schenk ik heel graag ook aan jullie, bij wijze van traktatie:
Ik leerde haar kennen eind van de jaren negentig, in de platencollectie van een vriendin die toen, achtendertig jaar oud, zou sterven aan kanker. Wat trof me de muziek, wat trof me toen al het lied Göttingen...
Wist ik veel waar het precies over ging, dat vernam ik afgelopen vrijdag pas, van Margriet Vromans in mijn geliefde Ochtend van Vier.
En omdat ik vandaag jarig ben, schenk ik heel graag ook aan jullie, bij wijze van traktatie:
Natuurlijk is het niet de Seine
Het is niet het Bois de Vincennes
Maar 't is toch mooi, echt wel, geloof me
In Göttingen, in Göttingen
Geen kades en geen oude liedjes
Van klagen en gescheiden raken
Maar de liefde bloeit er net zo goed
In Göttingen, in Göttingen
Zij kennen beter dan wij, denk ik
De geschiedenis van onze Franse koningen
Herman, Pieter, Helga en Hans
Daar in Göttingen
En dat niemand zich beledigd voele
Maar de verhalen van onze kindertijd
"Er was eens" dat begint
In Göttingen
Natuurlijk hebben wij de Seine
En ja, ook nog ons Bois de Vincennes
Maar God, wat zijn de rozen prachtig
In Göttingen, in Göttingen
Wij hebben onze vale ochtenden
En de grauwe ziel van Verlaine
Maar zij de melancholie zelve
In Göttingen, in Göttingen
Als ze niet weten wat te zeggen
Dan staan ze daar te glimlachen
En begrijpen wij ze toch wel
De blonde kinderen van Göttingen
Jammer voor hen die zich verbazen
En dat anderen me vergeven
Maar de kinderen zijn hetzelfde
In Parijs en in Göttingen
O maak dat nooit meer terugkeert
De tijd van bloed en van de haat
Want er zijn mensen die ik liefheb
In Göttingen, in Göttingen
En mocht het alarm toch weer klinken
En mochten wapens alweer worden opgenomen
Dan zou mijn hart een traan laten
Voor Göttingen, voor Göttingen
vrijdag 7 juni 2013
Fyra en Agusta
Wat dat liefdevolle kijken me gisteren bracht:
- Fyra wordt gemaakt door het bedrijf AnsaldoBreda in het lieflijke Toscane (in de stad Pistoia zelfs, ooit geroemd door Sallustius omdat Catilina er omkwam - Quousque tan-dem abutere...)
- "Made in Italy by Breda Costruzioni Ferroviarie S.p.A." stond onder meer te lezen op treinstel #4063 van de Washington Metro. Het gaat om een bedrijf met nogal wat bete-kenis in de wereld en met een felbewogen (ook fascistische) geschiedenis!
- Sinds 2001 (vermoed ik) maakt het deel uit van de holding Finmeccanica. Een masto-dont: luchtvaart, ruimtevaart, defensie, ICT, energie, transport... wat niet al!
- Aan het hoofd van deze gigant stond ene Giuseppe Orsi.
- Stond. Want... "Orsi was arrested by Italian police in February 2013 on bribery allega-tions in the Indian Chopper Deal Scam. His involvement was alleged in the payment of bribes [steekpenningen] to secure the sale of 12 helicopters in a deal worth 3600 crore (US$ 660 million) to India when he was head of the group's AgustaWestland unit" - schrijft Wikipedia. Begin februari van dit jaar, bevestigen ook andere bronnen, stapte hij inder-daad om die redenen als grote baas van Finmeccanica op.
- Steekpenningen??... Agusta???...
- Kijk nog eens goed wat er onder Luchtvaart, de eerste bedrijfstak van Finmeccanica, wel niet allemaal ressorteerde: op nummer 1 inderdaad... Agusta Westland!!!
- De Italiaanse helicopterbouwer die alle Belgen geboren voor 1988 toch echt als hun na-velstreng kennen! Van het... Agusta-schandaal! Dat behalve Dutroux de hele Vlaamse en vooral Waalse samenleving en politiek op zijn grondvesten heeft doen beven en heeft ge-schokt tot ver voorbij de milleniumwissel, in zekere zin zelfs tot op heden!
- Hoe is het mogelijk geweest dat er, inzake de Fyra-hogesnelheidstrein, niet eerder a-larmbellen zijn gaan rinkelen? Zeker bij de Belgen! Hoe is dat zo kunnen mislopen?...
- Zeker wanneer je bedenkt dat ook Orsi's voorganger Pier Francesco Guarguaglini is moeten aftreden wegens corruptiebeschuldigingen!
- En staat iemand erbij stil, zowel in Nederland als België, wat wel het lot zal zijn van de talrijke werknemers in het lieflijke Pistoia, de mensen die hun baan zullen verliezen wan-neer wij hier volharden in de boosheid, en enkel contracten opzeggen en schuldigen aan de galg praten?
- Werknemers van een bedrijf dat al jaren in Italië 'de Grote Zieke' wordt genoemd, de af-gelopen zes jaar meer dan een miljard euro verloor, enkel nog in leven is gebleven door geldinfuus na geldinfuus...
Zie je nu hoe de liefde je andere denkrichtingen opduwt?
('t Ging gisteren heel erg snel overigens, het schrijven vandaag kostte me veel meer tijd en moeite!)
- Fyra wordt gemaakt door het bedrijf AnsaldoBreda in het lieflijke Toscane (in de stad Pistoia zelfs, ooit geroemd door Sallustius omdat Catilina er omkwam - Quousque tan-dem abutere...)
- "Made in Italy by Breda Costruzioni Ferroviarie S.p.A." stond onder meer te lezen op treinstel #4063 van de Washington Metro. Het gaat om een bedrijf met nogal wat bete-kenis in de wereld en met een felbewogen (ook fascistische) geschiedenis!
- Sinds 2001 (vermoed ik) maakt het deel uit van de holding Finmeccanica. Een masto-dont: luchtvaart, ruimtevaart, defensie, ICT, energie, transport... wat niet al!
- Aan het hoofd van deze gigant stond ene Giuseppe Orsi.
- Stond. Want... "Orsi was arrested by Italian police in February 2013 on bribery allega-tions in the Indian Chopper Deal Scam. His involvement was alleged in the payment of bribes [steekpenningen] to secure the sale of 12 helicopters in a deal worth 3600 crore (US$ 660 million) to India when he was head of the group's AgustaWestland unit" - schrijft Wikipedia. Begin februari van dit jaar, bevestigen ook andere bronnen, stapte hij inder-daad om die redenen als grote baas van Finmeccanica op.
- Steekpenningen??... Agusta???...
- Kijk nog eens goed wat er onder Luchtvaart, de eerste bedrijfstak van Finmeccanica, wel niet allemaal ressorteerde: op nummer 1 inderdaad... Agusta Westland!!!
- De Italiaanse helicopterbouwer die alle Belgen geboren voor 1988 toch echt als hun na-velstreng kennen! Van het... Agusta-schandaal! Dat behalve Dutroux de hele Vlaamse en vooral Waalse samenleving en politiek op zijn grondvesten heeft doen beven en heeft ge-schokt tot ver voorbij de milleniumwissel, in zekere zin zelfs tot op heden!
- Hoe is het mogelijk geweest dat er, inzake de Fyra-hogesnelheidstrein, niet eerder a-larmbellen zijn gaan rinkelen? Zeker bij de Belgen! Hoe is dat zo kunnen mislopen?...
- Zeker wanneer je bedenkt dat ook Orsi's voorganger Pier Francesco Guarguaglini is moeten aftreden wegens corruptiebeschuldigingen!
- En staat iemand erbij stil, zowel in Nederland als België, wat wel het lot zal zijn van de talrijke werknemers in het lieflijke Pistoia, de mensen die hun baan zullen verliezen wan-neer wij hier volharden in de boosheid, en enkel contracten opzeggen en schuldigen aan de galg praten?
- Werknemers van een bedrijf dat al jaren in Italië 'de Grote Zieke' wordt genoemd, de af-gelopen zes jaar meer dan een miljard euro verloor, enkel nog in leven is gebleven door geldinfuus na geldinfuus...
Zie je nu hoe de liefde je andere denkrichtingen opduwt?
('t Ging gisteren heel erg snel overigens, het schrijven vandaag kostte me veel meer tijd en moeite!)
donderdag 6 juni 2013
Fyra en de liefde
"Het SP.A-Kamerlid David Geerts stelt zich ernstige vragen bij de rol die NMBS-topman Marc Descheemaecker heeft gespeeld in het hele Fyra-project. Vooral de bewering dat de kwaliteitscontrole volledig in handen van de Nederlandse partners lag, is Geerts een doorn in het oog"...
Wat vond ik het heerlijk om dit te lezen, vanmorgen: dat zulk denken ook bestaat, zulke mensen!
(Al blijft het stigmatiseren van de toplui van beide spoorwegbedrijven nog een werkpuntje, om het dan helemaal af te maken, zeg maar! Want zowel over Bert Meerstadt in Neder-land als over Marc Descheemaecker in Vlaanderen zijn prachtige dingen te vinden op het internet, google maar!...)
Zoek waarheid, niet schuld, draag ertoe bij dat het beter wordt!
Stap een: denk zelf liefdevol.
donderdag 23 mei 2013
De molen en het kruis
Twee weken terug in Mayer v/d Bergh in Antwerpen zag ie met papa de Dulle Griet, vandaag met mij The Mill & The Cross, en daardoor in kleine details het schilderij De Kruisdraging (dat helaas ver weg in het Kunsthistorisches Museum Wien hangt), beide werken van Pieter Bruegel de Oude.
Precies zoals ie zelf achter ieder poppetje van een film of Lego-bouwsel een heel uni-versum verzint, zo zagen we hier Bruegel aan de slag, broedend op de compositie en op ieder personage of landschapselement afzonderlijk (tot prachtige deurlijsten aan toe, wat is dat toch allemaal ontzettend knap gedaan door die Poolse regisseur!!) En kwam ook nog eens de hele 16de eeuw voorbij, met de Inquisitie en vervolging van protestanten in de Spaanse Nederlanden - gek dat dan eeuwen later dit schilderij hnagt in een museum waarvan de collectie grotendeels bestaat uit de kunstverzameling van de Habsburgers!...
Uitermate geboeid heeft ie gekeken! Zonder moe worden (al werd er haast geen woord gesproken in de film, en was er weinig aktie!) - nee, hij keek echt met verbluffende be-langstelling (ik had gedacht dat ie het toch wel halverwege zou begeven...)
Maar ik hoorde ook van Antwerpen, dat ie toen meer dan eens naar het beroemde schil-derij is teruggekeerd, om alles nog nauwkeuriger in zich op te nemen.
Benieuwd of ik daar ooit sporen van terug zal zien...
Precies zoals ie zelf achter ieder poppetje van een film of Lego-bouwsel een heel uni-versum verzint, zo zagen we hier Bruegel aan de slag, broedend op de compositie en op ieder personage of landschapselement afzonderlijk (tot prachtige deurlijsten aan toe, wat is dat toch allemaal ontzettend knap gedaan door die Poolse regisseur!!) En kwam ook nog eens de hele 16de eeuw voorbij, met de Inquisitie en vervolging van protestanten in de Spaanse Nederlanden - gek dat dan eeuwen later dit schilderij hnagt in een museum waarvan de collectie grotendeels bestaat uit de kunstverzameling van de Habsburgers!...
Uitermate geboeid heeft ie gekeken! Zonder moe worden (al werd er haast geen woord gesproken in de film, en was er weinig aktie!) - nee, hij keek echt met verbluffende be-langstelling (ik had gedacht dat ie het toch wel halverwege zou begeven...)
Maar ik hoorde ook van Antwerpen, dat ie toen meer dan eens naar het beroemde schil-derij is teruggekeerd, om alles nog nauwkeuriger in zich op te nemen.
Benieuwd of ik daar ooit sporen van terug zal zien...
dinsdag 14 mei 2013
Pythonesque!
Accounts vary as to the source of the name, but our best information goes as follows:
There was once a veteran BBC writer/producer named Barry Took, who 'took' under his wing a group of five wet-behind-the-ears British comedy writer-performers, and one wide-eyed innocent American animator to form a new BBC comedy show in the spring of 1969. Cleese and Chapman had done 'At Last the 1948 Show,' and Idle, Palin, Jones and Gilliam had done 'Do Not Adjust Your Set,' which were nice shows but rather traditional, and black-and-white, so forget them.
One of Barry's nicknames around the water cooler was 'Baron von Took', so this proposed new show became known in sniggering [gniffelende] internal BBC memos as 'Baron von Took's Flying Circus' (a reference to WWI German air ace Baron von Richthofen's Flying Circus). This seemed appropriate as the planned show soon became notorious for being uncontrollable. The future Pythons themselves wanted it called something different every week, an idea echoed at the end of each first series episode.
Spring turned to summer, the show was officially signed up by the BBC, and a real title was needed. 'Whither Canada?' [Waarheen Canada?], 'Owl-Stretching Time' [Uil Rekkende Tijd], 'Bunn, Wackett, Buzzard, Stubble, and Boot' [Bunn, Wacket, Buizerd, Stoppels en Boot], 'It's' [Het is], 'It [Het],' 'The Venus Di Milo Panic Show' [De Venus van Milo Paniek Show], 'The Toad Elevating Moment' [Het Pad Verheffend Moment], and 'A Horse, a Basin, a Bucket and a Spoon' [Een Paard, een Bekken, een Emmer en een Lepel], were all rejected. They decided to keep the 'Flying Circus' suffix because that's what everyone had been calling it anyway, and by this point the BBC wouldn't let them call it anything else. They went through a variety of names for whose Flying Circus it was ('Cynthia Fellatio's Flying Circus' was considered). Michael Palin had seen the name 'Gwen Dibley' in a women's journal and wanted that used, but as it was a real person the idea was nixed.
Somehow someone (probably John Cleese) thought of 'Python'. Then 'Norm Python' and 'Bob Python' came and went. The 'Monty' is mysterious, but it is said that Eric Idle dredged up a memory from his local pub, where a small man in a suit and bow tie [vlinderdas] would always come in and ask everyone 'Has Monty been in yet?' It conjured up an image of a seedy [verlopen], sixth-rate theatrical booker, sitting in a darkened corner of the pub. Monty was a sharp kind of name, and combined with 'Python' it became suddenly unusually pleasing and resonant. Thus began 'MONTY PYTHON'S FLYING CIRCUS.' Most of the other names were used eventually. The name of Gwen Dibley popped up fairly often, and before each show a ragged old man called out 'It's.' Most of the others got to be the show's title for one episode each in the first series...
Gisteren gekeken naar MP and The Holy Grail, vandaar.
There was once a veteran BBC writer/producer named Barry Took, who 'took' under his wing a group of five wet-behind-the-ears British comedy writer-performers, and one wide-eyed innocent American animator to form a new BBC comedy show in the spring of 1969. Cleese and Chapman had done 'At Last the 1948 Show,' and Idle, Palin, Jones and Gilliam had done 'Do Not Adjust Your Set,' which were nice shows but rather traditional, and black-and-white, so forget them.
One of Barry's nicknames around the water cooler was 'Baron von Took', so this proposed new show became known in sniggering [gniffelende] internal BBC memos as 'Baron von Took's Flying Circus' (a reference to WWI German air ace Baron von Richthofen's Flying Circus). This seemed appropriate as the planned show soon became notorious for being uncontrollable. The future Pythons themselves wanted it called something different every week, an idea echoed at the end of each first series episode.
Spring turned to summer, the show was officially signed up by the BBC, and a real title was needed. 'Whither Canada?' [Waarheen Canada?], 'Owl-Stretching Time' [Uil Rekkende Tijd], 'Bunn, Wackett, Buzzard, Stubble, and Boot' [Bunn, Wacket, Buizerd, Stoppels en Boot], 'It's' [Het is], 'It [Het],' 'The Venus Di Milo Panic Show' [De Venus van Milo Paniek Show], 'The Toad Elevating Moment' [Het Pad Verheffend Moment], and 'A Horse, a Basin, a Bucket and a Spoon' [Een Paard, een Bekken, een Emmer en een Lepel], were all rejected. They decided to keep the 'Flying Circus' suffix because that's what everyone had been calling it anyway, and by this point the BBC wouldn't let them call it anything else. They went through a variety of names for whose Flying Circus it was ('Cynthia Fellatio's Flying Circus' was considered). Michael Palin had seen the name 'Gwen Dibley' in a women's journal and wanted that used, but as it was a real person the idea was nixed.
Somehow someone (probably John Cleese) thought of 'Python'. Then 'Norm Python' and 'Bob Python' came and went. The 'Monty' is mysterious, but it is said that Eric Idle dredged up a memory from his local pub, where a small man in a suit and bow tie [vlinderdas] would always come in and ask everyone 'Has Monty been in yet?' It conjured up an image of a seedy [verlopen], sixth-rate theatrical booker, sitting in a darkened corner of the pub. Monty was a sharp kind of name, and combined with 'Python' it became suddenly unusually pleasing and resonant. Thus began 'MONTY PYTHON'S FLYING CIRCUS.' Most of the other names were used eventually. The name of Gwen Dibley popped up fairly often, and before each show a ragged old man called out 'It's.' Most of the others got to be the show's title for one episode each in the first series...
Gisteren gekeken naar MP and The Holy Grail, vandaar.
dinsdag 23 april 2013
Lang leve Stef
En lang leve de EO !
(Al vaker heb ik Tijs v/d Brink en Elsbeth Gruteke op radio1 heel mooie dingen horen doen...)
Vers uit de ether geplukt, samen met zoonlief op de terugweg van school bijzonder van genoten in de auto, samen met Brahim, tussen de groene weilanden, grutto's op de wei-depaaltjes...
Zalf op onze weke wonde, Stef Bos' kroningsliedje!
Luister hier!!
(Al vaker heb ik Tijs v/d Brink en Elsbeth Gruteke op radio1 heel mooie dingen horen doen...)
Vers uit de ether geplukt, samen met zoonlief op de terugweg van school bijzonder van genoten in de auto, samen met Brahim, tussen de groene weilanden, grutto's op de wei-depaaltjes...
Zalf op onze weke wonde, Stef Bos' kroningsliedje!
Luister hier!!
Koninkrijk der Nederlanden
Je bent de laatste jaren veel veranderd
Praat jezelf het donker in waar je ook het licht kunt zien
En je wilt houden wat je hebt in plaats van alles los te laten
Zoekt een antwoord maar stelt jezelf geen wezenlijke vragen
Dat je alles moet kunnen tot elke grens vervaagt
In een landschap waar elk heilig huis is neergehaald
Met je vrijheid die zo hoog in je verbleekte vaandel staat
Dat je niet meer ziet dat vrijheid zonder beperking niet bestaat
O Koninkrijk der Nederlanden, je bent misschien te snel veranderd
Te veel van het kind in jou met het badwater weggespoeld
En nu regeren hier de boekhouders met de angst voor later
Terwijl je bent gemaakt om in een storm op zee voorbij de horizon te varen
Dus laat de stuurlui aan de wal staan, niemand weet waarom het hier draait
Hijs de zeilen, licht het anker, de toekomst wacht en is de moeite waard
Lang leve dit land, lang leve de toekomst
lang leve de verbeelding als een brug over de afgrond
lang leve degenen die voorbij zichzelf denken
lang leve de dromers die de verten verkennen
lang leve het verleden, lang leve de republiek
lang leve de wolken, de wind en de muziek
lang leve de storm, lang leve het optimisme
lang leve de liefde en naar de hel met het cynisme
lang leve het leven, lang leve de doden
lang leve degenen die in iets geloven
lang leve de atheïsten, lang leve alle goden
lang leve het anarchisme en de tien geboden
lang leve de verschillen, lang leve het nieuwe bloed
van onze nieuwe koningin, lang leve èlke vreemdeling
lang leve alle mensen die hier wonen, lang leve leve de koning
koning Willem-Alexander, lang leve het koninkrijk
der Nederlanden
maandag 22 april 2013
Verschil
Prachtig. In het ene land de strijd om de waardigheid van een lied (en van zichzelf als koningsvolk), in het andere land de strijd om een waardiger rechtspraak en fijnzinniger psychiatrie (ook hier was in het geding je self-esteem als onderdaan van de natie).
In het ene land, op een dag tijd, 39.439 mensen die ondertekenen. In het andere land, meer dan een week later, slechts 1.695!
Het resultaat: in het ene land terugtrekking van het gewraakte lied en louter een werkdag later oplossing zowel als excuus vanwege het kroningscomité, in het andere land?...
Zakt de hoop van al wie tekende alleen maar dieper.
Zal ooit het ene land beseffen welke historische schuld het nog te vereffenen heeft t.a.v. het andere? Dat vier eeuwen geleden niet alleen huisgehouden is in Azië en westelijker overzee, maar dat sindsdien ook schaamteloos niet meer is omgekeken naar dat deel van de natie dat achterbleef in het eigen diepe zuiden. Terwijl de elite noordwaarts trok, en volk en nieuwe vaderland opstootte tot de materiële en spirituele hoge hoogte die het tot op heden kent.
Het is makkelijk lachen met "de Belgen". Wanneer tekent vanuit Nederland een lezer van dit blog mee met de strijd die nog in Vlaanderen te voeren is? Zoals ikzelf heb meege-schreven, heel vroeg al op de dag vorige vrijdag, in de storm van verontwaardiging die losbrak om het koningslied. En zo mijn eigen kleine steentje bijdroeg, als nieuwe inwij-keling...
Wanneer houdt nationale zelfgenoegzaamheid werkelijk op? Wanneer wordt een natie wérkelijk compassievol, over de grenzen heen?
Zal ik nààst je blijven staan???
Benieuwd naar wat ze in het nieuwe lied verzinnen!
In het ene land, op een dag tijd, 39.439 mensen die ondertekenen. In het andere land, meer dan een week later, slechts 1.695!
Het resultaat: in het ene land terugtrekking van het gewraakte lied en louter een werkdag later oplossing zowel als excuus vanwege het kroningscomité, in het andere land?...
Zakt de hoop van al wie tekende alleen maar dieper.
Zal ooit het ene land beseffen welke historische schuld het nog te vereffenen heeft t.a.v. het andere? Dat vier eeuwen geleden niet alleen huisgehouden is in Azië en westelijker overzee, maar dat sindsdien ook schaamteloos niet meer is omgekeken naar dat deel van de natie dat achterbleef in het eigen diepe zuiden. Terwijl de elite noordwaarts trok, en volk en nieuwe vaderland opstootte tot de materiële en spirituele hoge hoogte die het tot op heden kent.
Het is makkelijk lachen met "de Belgen". Wanneer tekent vanuit Nederland een lezer van dit blog mee met de strijd die nog in Vlaanderen te voeren is? Zoals ikzelf heb meege-schreven, heel vroeg al op de dag vorige vrijdag, in de storm van verontwaardiging die losbrak om het koningslied. En zo mijn eigen kleine steentje bijdroeg, als nieuwe inwij-keling...
Wanneer houdt nationale zelfgenoegzaamheid werkelijk op? Wanneer wordt een natie wérkelijk compassievol, over de grenzen heen?
Een strijd, twee levens,
We staan voor elkaar, niet te breken
Een vlag, twee leeuwen
Met elkaar in de zon en de regen
Zij aan zij, borst vooruit
Trots als een pauw, dit is ons geluid...
De W van Willem is de W van Wij
Heel Oranje staat zij aan zij
De W van Welkom in ons midden
Tot welke God je ook moge bidden
De W van Wij zijn een met elkaar
Met de schouders naast elkaar...
Door de regen en de wind...
Door de regen en de wind...
Zal ik nààst je blijven staan???
Benieuwd naar wat ze in het nieuwe lied verzinnen!
woensdag 17 april 2013
Manifest
Inmiddels zal ieder wel weten dat cassatie in de zaak De Gelder niet mogelijk is gebleken (noch hijzelf, noch zijn ouders hebben dat gewild), maar gelukkig zijn er ook andere mid-delen om te blijven strijden voor een waardiger en humaner omgaan met geesteszieke criminelen.
En gelukkig wordt er in Vlaanderen ook gestreden! Niet alleen hoorde ik eind vorige week van onderstaand manifest (geschreven door de twee psychologen die ook al tijdens het proces een totaal ander geluid lieten horen), onderwijl blijkt ook dat dit al ondertekend is door 1320 mensen, onder wie tal van intellectuelen, hoogleraren, artsen, psychiaters, psychologen, rechters, advokaten, schrijvers, filosofen, cultuurdragers, zorgverleners, verplegers, leraren, ouders van kinderen met psychiatrische problematiek, ervaringsdes-kundigen...
Verheugend! (Als ooit in Frankrijk l'Affaire Dreyfus!...)
Mag ik je langs deze weg dan ook vragen om hen te vergezellen, en ook jouw handteke-ning aan die indrukwekkende lijst toe te voegen?
Dank.
* * *
De feiten die Kim De Gelder pleegde, waren gruwelijk en hebben enorm veel onherstel-baar leed veroorzaakt. Het juridisch–psychiatrisch onderzoek naar aanleiding van die feiten heeft uiteindelijk geleid tot een assisenproces. Ongeacht de vraag of dit dan wel de juiste beslissing is geweest, heeft dit proces zowel justitie als psychiatrie in een weinig fraai daglicht geplaatst.
- Tijdens zijn serene zoektocht naar de waarheid werd het proces bijwijlen overstemd door al te makkelijke retoriek. Is het gevaar van dergelijk taalgebruik niet dat het, eerder dan bij te dragen tot een rechtvaardig procesverloop en tot de verheldering van de misdaden, de volkswoede en de roep om wraak versterkt die in geen geval de geleden schade kan teniet doen?
- En de gerechtspsychiatrie? Heeft zij zich buiten de bij wet bepaalde grenzen van haar bevoegdheid begeven? Er wordt van haar verwacht dat ze zich in haar rapporten aan de rigoureuze vereisten houdt die aan klinisch diagnostisch onderzoek gesteld worden. Een psychiatrische diagnosestelling mag niet vervangen worden door een criminologische profilering van de beschuldigde. De ernst van de ziektegeschiedenis zoals bovendien vermeld in verscheidene medische dossiers, mag niet geminimaliseerd worden. Voorts is het oneerbaar dat wetenschappelijke bevindingen op een selectieve manier worden aan-gewend en dat men tot een diagnostische besluitvorming komt die gebaseerd is op een arbitraire keuze van elementen uit het geheel van klinisch materiaal.
- Het herstel van een justitie die naam waardig. Het eerste principe van het recht is dat het zich in de plaats stelt van wraak. Dit principe is een kostbare verworvenheid en een essentiële bouwsteen van onze democratie. Het respecteren van dit principe, onder welke omstandigheden ook, en onafhankelijk van het verschrikkelijk karakter van de misdrijven, is dan ook essentieel om deze democratische beschaving te beschermen.
- Het herstel van de gerechtspsychiatrie als een strikt klinische discipline die, wars van elk moraliserend oordeel, ernaar streeft de psychische oorzaak van de misdaad te vatten, een psychiatrisch beeld van het ziekteproces van de beschuldigde te schetsen en de misdaad binnen dit ziekteproces te situeren. Een klinisch diagnostisch onderzoek brengt naar best vermogen en zonder enige selectieve weglating de verscheidene elementen uit de geschiedenis van de beschuldigde in rekening en zal de wetenschappelijke en deonto-logische vereisten van zijn discipline met respect behandelen. Onder deze voorwaarden kan de psychiatrie bijdragen tot een beter begrip van de misdaad en biedt ze de maat-schappij de kans om op een adequate manier te antwoorden.
En gelukkig wordt er in Vlaanderen ook gestreden! Niet alleen hoorde ik eind vorige week van onderstaand manifest (geschreven door de twee psychologen die ook al tijdens het proces een totaal ander geluid lieten horen), onderwijl blijkt ook dat dit al ondertekend is door 1320 mensen, onder wie tal van intellectuelen, hoogleraren, artsen, psychiaters, psychologen, rechters, advokaten, schrijvers, filosofen, cultuurdragers, zorgverleners, verplegers, leraren, ouders van kinderen met psychiatrische problematiek, ervaringsdes-kundigen...
Verheugend! (Als ooit in Frankrijk l'Affaire Dreyfus!...)
Mag ik je langs deze weg dan ook vragen om hen te vergezellen, en ook jouw handteke-ning aan die indrukwekkende lijst toe te voegen?
Dank.
* * *
MANIFEST VOOR EEN WAARDIGE OMGANG MET GEESTESZIEKEN
DIE EEN CRIMINEEL FEIT HEBBEN GEPLEEGD
De feiten die Kim De Gelder pleegde, waren gruwelijk en hebben enorm veel onherstel-baar leed veroorzaakt. Het juridisch–psychiatrisch onderzoek naar aanleiding van die feiten heeft uiteindelijk geleid tot een assisenproces. Ongeacht de vraag of dit dan wel de juiste beslissing is geweest, heeft dit proces zowel justitie als psychiatrie in een weinig fraai daglicht geplaatst.
- Tijdens zijn serene zoektocht naar de waarheid werd het proces bijwijlen overstemd door al te makkelijke retoriek. Is het gevaar van dergelijk taalgebruik niet dat het, eerder dan bij te dragen tot een rechtvaardig procesverloop en tot de verheldering van de misdaden, de volkswoede en de roep om wraak versterkt die in geen geval de geleden schade kan teniet doen?
- En de gerechtspsychiatrie? Heeft zij zich buiten de bij wet bepaalde grenzen van haar bevoegdheid begeven? Er wordt van haar verwacht dat ze zich in haar rapporten aan de rigoureuze vereisten houdt die aan klinisch diagnostisch onderzoek gesteld worden. Een psychiatrische diagnosestelling mag niet vervangen worden door een criminologische profilering van de beschuldigde. De ernst van de ziektegeschiedenis zoals bovendien vermeld in verscheidene medische dossiers, mag niet geminimaliseerd worden. Voorts is het oneerbaar dat wetenschappelijke bevindingen op een selectieve manier worden aan-gewend en dat men tot een diagnostische besluitvorming komt die gebaseerd is op een arbitraire keuze van elementen uit het geheel van klinisch materiaal.
DAAROM PLEITEN WE VOOR :
- Het herstel van een justitie die naam waardig. Het eerste principe van het recht is dat het zich in de plaats stelt van wraak. Dit principe is een kostbare verworvenheid en een essentiële bouwsteen van onze democratie. Het respecteren van dit principe, onder welke omstandigheden ook, en onafhankelijk van het verschrikkelijk karakter van de misdrijven, is dan ook essentieel om deze democratische beschaving te beschermen.
- Het herstel van de gerechtspsychiatrie als een strikt klinische discipline die, wars van elk moraliserend oordeel, ernaar streeft de psychische oorzaak van de misdaad te vatten, een psychiatrisch beeld van het ziekteproces van de beschuldigde te schetsen en de misdaad binnen dit ziekteproces te situeren. Een klinisch diagnostisch onderzoek brengt naar best vermogen en zonder enige selectieve weglating de verscheidene elementen uit de geschiedenis van de beschuldigde in rekening en zal de wetenschappelijke en deonto-logische vereisten van zijn discipline met respect behandelen. Onder deze voorwaarden kan de psychiatrie bijdragen tot een beter begrip van de misdaad en biedt ze de maat-schappij de kans om op een adequate manier te antwoorden.
Nathalie Laceur & Geert Hoornaert
dinsdag 5 maart 2013
Herkenning
Je vindt ze niet via het internet, de bijzonder mooie tekeningen en schilderijen die ik van Wilhelmina zag in een boek in de paleiswinkel, afgelopen weekend.
Daar ben ik het volstrekt mee eens, zo voelt dat voor mij ook. Niet zozeer dat post-im-pressionistische, maar wel dat zij vast kunstenaar was geworden, met een ietwat ander levenslot.
"Schilderen was voor haar de manier om haar verbondenheid met Gods schepping tot uitdrukking te brengen." Ook dat voél je, het is dat wat je zo treft - die prachtige kleuren, dat diep in de natuur opgegaan en door de natuur getroffen zijn... Ik herinner me, uit 'n introductiefilmpje op Het Loo, dat zij eerst uren in de natuur doorbracht, ze als het ware helemaal opzoog en opdronk, om zich dan pas, uren later, aan het schilderen te zetten, ter plekke. Haar schilderswagen vlakbij, trok ze het hele landgoed mee rond...
"Bij haar leven is Wilhelmina's werk herhaaldelijk tentoongesteld 'voor het goede doel', voor het laatst tijdens een grote reizende expositie door Nederland in de jaren 1949-1951"... lees ik nog.
En in het Historisch Nieuwsblad opnieuw: "Het liefst was Wilhelmina alleen, schilderend in de vrije natuur waar bomen en wolken haar de suggestie schonken van direct contact met Gods schepping. Met straffe hand waakte ze tegen elke aantasting van de haar omrin-gende natuur. Ze dreef haar houtvester tot wanhoop door elke boomsnoei te betreuren. In 1921 verzette ze zich tegen de aanleg van een spoorlijntje tot op haar grasveld voor het Loo en in 1938 tegen barakken voor Duits-Joodse vluchtelingen in een nabij gelegen bos. Het laatste een stuk controversiëler dan het eerste"...
Zo voelt het inderdaad, nogmaals, allemaal heel erg aan. Je voelt haar aanwezigheid - déze aanwezigheid - op het Loo (in de kapel, niet in de tuin, wel in het paleispark!) heel erg hangen. Het is iets heel moois, iets heel krachtigs! Het brengt je in je kracht, heelt, geneest, troost...
Huis Het Loo, de moderne bungalow van het echtpaar van Vollenhove tegenover het arboretum op het oude domein, zou haar een gruwel zijn geweest.
Mij ook. Ik voel dat net zo.
Vreemde verwantschap die je ook in foto's (meer nog van haar moeder Emma) telkens weer terugziet.
Ik schrok ervan, zo nabij...
En dat is lastig, want zo kan ik er moeilijk wat over schrijven, kan ik je moeilijk overtuigen! Je zult dus zelf de bieb in moeten, of surfen naar bol.com...
Want echt, ze raakt je, op een vreemde, intrigerende, zeer diepe manier!
Ik lees, gelukkig, in een oud artikeltje in Trouw: "Wilhelmina was, als ze niet tot het ko-ningschap was geroepen, een professioneel kunstenaar geworden die goed had geaard in het post-impressionistische klimaat dat in Nederland tot aan de Tweede Wereldoorlog heeft geduurd."
"Schilderen was voor haar de manier om haar verbondenheid met Gods schepping tot uitdrukking te brengen." Ook dat voél je, het is dat wat je zo treft - die prachtige kleuren, dat diep in de natuur opgegaan en door de natuur getroffen zijn... Ik herinner me, uit 'n introductiefilmpje op Het Loo, dat zij eerst uren in de natuur doorbracht, ze als het ware helemaal opzoog en opdronk, om zich dan pas, uren later, aan het schilderen te zetten, ter plekke. Haar schilderswagen vlakbij, trok ze het hele landgoed mee rond...
"Bij haar leven is Wilhelmina's werk herhaaldelijk tentoongesteld 'voor het goede doel', voor het laatst tijdens een grote reizende expositie door Nederland in de jaren 1949-1951"... lees ik nog.
En in het Historisch Nieuwsblad opnieuw: "Het liefst was Wilhelmina alleen, schilderend in de vrije natuur waar bomen en wolken haar de suggestie schonken van direct contact met Gods schepping. Met straffe hand waakte ze tegen elke aantasting van de haar omrin-gende natuur. Ze dreef haar houtvester tot wanhoop door elke boomsnoei te betreuren. In 1921 verzette ze zich tegen de aanleg van een spoorlijntje tot op haar grasveld voor het Loo en in 1938 tegen barakken voor Duits-Joodse vluchtelingen in een nabij gelegen bos. Het laatste een stuk controversiëler dan het eerste"...
Zo voelt het inderdaad, nogmaals, allemaal heel erg aan. Je voelt haar aanwezigheid - déze aanwezigheid - op het Loo (in de kapel, niet in de tuin, wel in het paleispark!) heel erg hangen. Het is iets heel moois, iets heel krachtigs! Het brengt je in je kracht, heelt, geneest, troost...
Huis Het Loo, de moderne bungalow van het echtpaar van Vollenhove tegenover het arboretum op het oude domein, zou haar een gruwel zijn geweest.
Mij ook. Ik voel dat net zo.
Vreemde verwantschap die je ook in foto's (meer nog van haar moeder Emma) telkens weer terugziet.
Ik schrok ervan, zo nabij...
Abonneren op:
Posts (Atom)